Εδώ εκτός από μια καφετέρια που είναι αρκετά ακριβή (και σε ένα αρκετά ακριβό μαγαζί πόσο συχνά να πας;) δεν είχαμε βρει ένα μέρος που να πω ότι θέλω να ξαναπάω, για το μέρος δηλαδή κι όχι επειδή είναι κοντά ή έχει φτηνή μπύρα. Και τώρα στα τελειώματα μπήκε στη ζωή μας το μπαρ "το ναυάγιο".
Δεν το λένε "ναυάγιο" μήτε στη μητρική μου μήτε στη γλώσσα της φιλοξενούσας. Έχει το όνομα ενός πλοίου και τώρα που το σκέφτομαι, ποτέ δεν ρώτησα αν το πλοίο έχει ναυαγήσει (βρε λες;) ή πλέει ακόμη.
Πολλές φορές περάσαμε απ' έξω χωρίς να καταλάβουμε ότι είναι μπαρ (έχει μια μικρή πόρτα και μια πιο μικρή αφώτιστη ταμπέλα) και μετά που το καταλάβαμε περάσαμε κι άλλες φορές απ' έξω επειδή φοβόμασταν να μπούμε (έχει τρία άτομα το πολύ μέσα και φάτσες μυστήριες).
Μια φίλη τολμηρή έκανε την αρχή και στην αναφορά της έλεγε: "μπορείς να καπνίσεις μέσα" !!!!
Τι; Πώς;
Καρδιές σφίχτηκαν, μάτια δάκρυσαν και οι άπιστοι Θωμάδες αναφώνησαν " Αν δεν αγγίξω με τα χέρια μου τα τασάκια, δεν πιστεύω τίποτα." Κι έτσι πήγαμε.
Κι ήμασταν μόνοι μας, με το αφεντικό του μαγαζιού και έναν φίλο του που ήρθε αργότερα.
Όπως είπαμε είμαι δύσκολη, για να μ' αρέσει ένα μπαρ πρέπει να πληρεί συγκεκριμένες προϋποθέσεις. μπαίνοντας λοιπόν συμπληρώνω νοερά την τσεκ λιστ ως εξής:
-μικρός χώρος (ζεσταίνεται αμέσως η ατμόσφαιρα)
-μπάρα που μπορείς να κάτσεις
-καθρέφτης πίσω από την μπάρα (επιρροή από τα λουκυ λουκ της νιότης μου)
-μπαρμαν με σκυθρωπό ύφος (ο μπάρμαν πρέπει να έχει ύφος μυστήριο για να κάνει ατμόσφαιρα, οι σερβιτόροι είναι που οφείλουν να είναι φιλικοί)
-ελκυστική διακόσμηση στους τοίχους (ζωγραφιές και φωτογραφίες είναι πόντοι συν, τζάμια και καθρέφτες είναι πόντοι μείον, οτιδήποτε πρωτότυπο εκτιμάται)
- προσεγμένες τουαλέτες
-ένα ελάττωμα (για να το κάνει αυθεντικό)
Αν έχει 5 στα 7 το αγαπώ.
No comments:
Post a Comment